Gwara polska

jechać.

wiosna;

jęczmień jary; jarcany jęczmienny: „léb jarcany. Jarcem nazywają też górale skamieliny (numulity) wchodzące w skład skały wapiennéj dolomitowéj w dolinie Kościeliskiéj.

młody, silny, rzeżki.

jesion.

jodła: Na wysokiej jedli gołą- becek śedżał, Jaby će kobała, kieby nikt nie wiedział.

jindziéj: pódzies jinędy.

tylko: zeby jino miał, jino kawałek.

inny: przeniesłe kobiety z inégo sałasu.

pastérz owiec, owczarczyk (madź. juhász; juh owca).

paść bydło: jéj hłop ńe juhaśi, jeno poseł na kośbę.

gdzie; kan dokąd: panowie kan idą? do Morskiego Oka?

buty z białego filcu, w niektórych okolicach używane (np. w Liptowie).

kiedy, gdy; kieby gdyby.

wiele, stpol. kilo ¹), Jesce ma kiela gości iść pod Zawrat.

stado, gromada owiec od kilkudziesięciu do kil- kuset; kierdołek stadko, gromadka owiec.

polana czyli łąka górska zewsząd lasem otoczona: Miętusia kira, w dolinie Kościeliskiėj za Bramą.

trzewiki góralskie, składające się z kawała skóry, owiniętéj około stopy i rzemykami przywiązanéj.

žołądek cielęcy, dodawany do mléka dla oddziele- nia z niego séra od serwatki czyli żętycy.

woźnica, furman.

schronienie pod skałą, pod wielkim zło- mem granitu, przed dészczem, burzą, lub w czasie nocy.

kończaty, ostro zakończony: Na ty skale, co to prost taka końcystä.

góra = widać Magorską kopę; Kopa królowej itp

kręcić się, pluskać się: reby sie kopertały.

gatunek sosny bardzo smolnéj, krzewiasto-rozłożystėj, nie wyrastającéj w drze- wo, lecz w krzaki do 12 stóp wysokie; rośnie nad granicą drzew od 4200 stóp nad poziomom morza (pinus mughus) Zejsz. 28. Górale nazywają także to drzewo kosówką: „w Sta- wiańskiej dolinie zawiele kamieni, A nàwięcej sie tam ko- sówki zieleni”.

ogrodzenie czworoboczne pod otwartym niebem dla owiec (madź. kos [wym. kosz] baran).

kociołek.

dzika koza, żyjąca w Tatrach.

skały nieprzystępne, bardzo strome lub pro- stopadłe.

tak nazywają górale górę Krywań (7500′), leżącą w południowej stronie ziemi Spiskiéj (przez upodo- bnienie do wyrazu krzywy).