Kościół św. Kazimierza na Widzewie jest jednym z najważniejszych przykładów sakralnej architektury międzywojennej w Łodzi. Jego powstanie było odpowiedzią na dynamiczny rozwój tej części miasta i rosnące potrzeby duszpasterskie mieszkańców Widzewa w pierwszych dekadach XX wieku.
Od poświęcenia placu do konsekracji
Historia świątyni rozpoczęła się w 1923 roku, kiedy bp Wincenty Tymieniecki poświęcił plac przeznaczony pod budowę nowego kościoła parafialnego. Dwa lata później, w 1925 roku, przystąpiono do prac budowlanych, które – ze względu na skalę inwestycji oraz realia ekonomiczne okresu międzywojennego – trwały aż do 1936 roku.
Autorem projektu był architekt Józef Kaban, który zaproponował monumentalną, a zarazem klarowną w formie bryłę utrzymaną w stylistyce neoempiru. Świątynię konsekrowano uroczyście w dniach 24 i 25 listopada 1936 roku. Obrzędu dokonał bp Włodzimierz Jasiński, zamykając tym samym zasadniczy etap realizacji kościoła.
Architektura zewnętrzna
Kościół wzniesiono na planie krzyża łacińskiego jako budowlę trójnawową. Nawy zakończono półkolistymi absydami, w których umieszczono ołtarze. Najbardziej charakterystycznym elementem bryły jest elewacja południowa, flankowana przez dwie wyniosłe wieże. Ich górne kondygnacje pełnią funkcję dzwonnic i nadają świątyni wyraźnie monumentalny charakter.
Elewacje wschodnia i zachodnia zaprojektowane zostały w zbliżonej, symetrycznej kompozycji, co podkreśla osiowość i porządek właściwy estetyce neoempiru. Elewacja północna, choć skromniejsza, została konsekwentnie dostrojona do całości założenia architektonicznego.
Pierwotny projekt nie został jednak w pełni zrealizowany. W okresie międzywojennym zrezygnowano z wykonania tynków oraz dekoracji sztukatorskich elewacji, pozostawiając ceglane lico murów.
Wnętrze świątyni
Wnętrze kościoła zaprojektowano z wyraźnym podziałem funkcjonalnym i przestrzennym. Nawę główną przykrywa sklepienie łukowe, które potęguje wrażenie wysokości i monumentalności. Nawy boczne otrzymały sklepienia krzyżowe, typowe dla architektury sakralnej o klasycyzujących inspiracjach.
Układ wnętrza podporządkowany został czytelnej osi liturgicznej, prowadzącej ku prezbiterium i głównemu ołtarzowi.
Wyposażenie
Wyposażenie kościoła tworzy spójną całość z jego architekturą. W świątyni znajduje się pięć ołtarzy. Dwa z nich umieszczono w kaplicach: św. Kazimierza oraz Najświętszego Serca Pana Jezusa. Ołtarz główny zdobi mozaika przedstawiająca Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny. Ołtarze boczne zawierają obrazy św. Antoniego oraz Matki Bożej Różańcowej.
Do ważnych elementów wyposażenia należą także organy, zestaw dzwonów oraz Droga Krzyżowa, które dopełniają liturgicznego i artystycznego charakteru wnętrza.
Dokończenie pierwotnej wizji
Z biegiem lat nieotynkowane elewacje uległy degradacji, a zły stan ceglanego lica stał się impulsem do podjęcia decyzji o dokończeniu pierwotnego zamysłu architektonicznego. Po odnalezieniu oryginalnych planów Józefa Kabana zdecydowano się na realizację projektu zgodnie z jego pierwotną wizją.
W latach 2001–2005, dzięki staraniom proboszcza parafii ks. Henryka Majchrzaka oraz przy znaczącym wsparciu finansowym miasta Łodzi, zakończono prace budowlane i restauratorskie. Kościół uzyskał wówczas ostateczny wygląd, zbliżony do tego, jaki przewidziano już w latach 20. XX wieku.
Źródła:
wikidata.org
https://kazimierz-lodz.pl/parafia/o-parafii.html
Łódź w Ilustracji : dodatek niedzielny do „Kurjera Łódzkiego”. 1937-08-29 R. 13 [właśc. R. 14] nr 35
Dodaj komentarz