5 kwietnia 1937 roku odbyła się uroczystość otwarcia jednej z najśmielszych wówczas tras lotniczych – połączenia Polskich Linii Lotniczych „Lot” na szlaku Warszawa–Palestyna. Był to moment przełomowy w dziejach polskiego lotnictwa cywilnego, świadczący o ogromnym tempie rozwoju komunikacji powietrznej w II Rzeczypospolitej.
Jeszcze zaledwie siedem lat wcześniej P.L.L. „Lot” uruchomiły stałe połączenie na trasie Warszawa–Bukareszt. Trudno było wówczas przypuszczać, że tak szybko linia ta zostanie przedłużona i w krótkim czasie osiągnie tak imponujący zasięg. Nowa trasa, rozpoczynająca się w Warszawie, prowadziła przez Lwów, Czerniowce, Bukareszt, Sofię, Saloniki, Ateny i Rodos, aż po wybrzeża Palestyny. Po drodze samoloty lądowały także w Tallinnie i Rydze.
Było to przedsięwzięcie śmiałe i wymagające – maszyny musiały pokonać trudności lotu nad górzystymi terenami Bałkanów, skrytymi często w gęstych mgłach, a także dokonać przelotu nad głębinami Morza Śródziemnego. Cały szlak liczył około 4300 kilometrów.
Dla porównania – trasę tę, którą jeszcze niedawno pokonywano w ciągu wielu dni podróży pociągami i statkami, samolot „Lotu” przemierzał w zaledwie 34 godziny. W ten sposób Europa i Azja zostały połączone w sposób dotąd nieznany, a Polska znalazła się na jednym z kluczowych szlaków komunikacyjnych Starego Kontynentu.
Nowe bezpośrednie połączenie z Palestyną miało ogromne znaczenie gospodarcze i polityczne. Przyczyniło się do usprawnienia kontaktów handlowych z regionem, ale także otwierało Polsce szybszą drogę do innych krajów Bliskiego Wschodu, a dalej – do Indii.
Na zdjęciach z tamtych dni można zobaczyć samoloty typu „Douglas”, które obsługiwały nową trasę. Start pierwszej maszyny na linii Warszawa–Palestyna w kwietniu 1937 roku był nie tylko sukcesem Polskich Linii Lotniczych „Lot”, ale też symbolicznym krokiem II Rzeczypospolitej ku nowoczesności i otwarciu na świat.
Źródło:
Kolejowe Przysposobienie Wojskowe R. 9, nr 6 (25 kwietnia 1937)
Dodaj komentarz